Jak każdy człowiek odbieram rzeczywistość, świat
– i chciałbym to w jakiś sposób wyrazić. Uważam,
że umożliwia mi to sztuka plastyczna, pozwalając komponować esencjonalne, proste formy – symbole.
Najprostsze wydarzenia, słowa, postaci, które zostawiają we mnie ślady i zostają „zamknięte”
w symbolach wyrażonych estetycznie, stają się oknami, albo czystymi ozdobami, które „uświęcają” empirię. Idąc tropem myśli Jerzego Nowosielskiego
– próbują nieść ulgę w cierpieniu. I nie jest to poczucie misji, tylko przekonanie, że tak po prostu jest.
Czasami wykonanie jakiegoś symbolu jest dla mnie próbą radzenia sobie
z nieznaną mi bezpośrednio sytuacją. Próbą uczestniczenia w danym wydarzeniu, choć ono już minęło.
Ikona jest mi szczególnie bliska, wiąże się z moją wiarą. Uczę się ikony powoli, ale bardziej intuicyjnie, niż systematycznie – jest to minus i plus zarazem.
Sztuka użytkowa, ozdabianie wnętrz, to – oprócz źródła utrzymania – wyzwanie podobne do tego, jakie stawiają przede mną moje „symbole”. Upiększam przestrzeń dla odbiorcy, ale też zawieram w mozaice, sgraffito, czy ornamencie, jakiś wycinek kosmosu, który mówi mi o Całości.
Przy każdej pracy, niezależnie od techniki wykonania, oprócz warstwy treściowej ważna jest dla mnie obrabiana materia: wapno jest wapnem, piach jest piachem, drewno jest drewnem, gips jest gipsem, szkło szkłem… Przy wykonywaniu realizacji zamówionych czy spontanicznych przyświecają mi zawsze dwie zasady: „dąż do prostoty” oraz „bądź odpowiedzialny za wszystko – od projektu, do wykonania i, jeżeli trzeba, oprawy”.